Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Face lost in the crowd. [ & Dhaeru ] op vr okt 18, 2013 2:23 am

Aurelia

avatar
Administrator
The world is full of kings and queens,
Eindelijk had ze tijd genoeg om de paardenmarkt te bezoeken en die kans greep ze met beide handen aan. Altivo, het arme dier, had onlangs een peesblessure opgelopen en binnenkort zou blijken of haar lieve, inmiddels zestienjarige ruin nog zou kunnen springen. Inmiddels honderden wedstrijden verder en heel wat ervaring rijker, maar ze hield nog steeds van haar bruine KWPN'er. Toch besloot ze naar de paardenmarkt te gaan, tegen zichzelf zeggend dat ze alleen zou 'kijken'. Natuurlijk wist ze heel goed dat als ze hét perfecte paard zou zien, ze zich niet zou kunnen inhouden, maar ach, kijken kon toch geen kwaad? Voor de zekerheid had ze toch haar tweepaards trailer achter haar auto gekoppeld. 'Panic! at the disco' blaaste door haar speakers en uit volle borst zong ze mee met het nieuwe nummer van de band. Na een rit van vijftien minuten had ze de markt eindelijk bereikt en was ze inmiddels al bijna haar stem kwijt. Met een grijns op haar gezicht stapte ze de auto uit en liep naar de ingang van de markt.

Overal om haar heen waren verschillende rassen, kleuren en hoogtes. Toch was er geen één paard dat haar aandacht trok. Ze was al op zoek gegaan naar de fokker van Altivo, maar die verkocht dit keer alleen een iets wat oudere merrie met haar veulen. Het dier zou puur geschikt zijn voor de dressuur en van het veulen had hij geen papieren omdat het niet compleet zuiver was. Algauw had ze ook de fokker van Kenji gevonden en tot haar grote verbazing vertelde hij haar dat Kenji weer in zijn bezit was gekomen maar dat de merrie nu puur gebruikt werd voor het fokken. Bijna had ze gezegd dat ze de merrie weer terug wou kopen, maar dat leek haar geen goed idee. Toch had ze het gevraagd, maar de man wou haar niet kwijt. Hij had haar nog wel wat andere 'leuke dingen' te bieden, maar na een uitgebreide uitleg en rondleiding leek geen van de twaalf dieren haar iets. Ze waren allemaal net iets té braaf, té klein of té oud. Met een zucht stopte ze haar handen in de zakken van haar hoodie en sjokte ze verder. Nadat ze bijna het einde van de markt had bereikt, kwam ze langs een grote open plek waar meer mensen stonden op een plek stonden dan dat ze in haar hele leven had gezien. 'Live veiling' stond er met sierlijke letters op het bord gekalkt. Schouderophalen propte ze zich naar binnen, tussen de mensen in. Misschien stond hier nog iets leuks. Toen ze eindelijk zicht had op de paardenring, werd er net een jonge vos weggebracht. Het dier liep nog vreselijk instabiel. Vervolgens werd er een bruin paard binnen gebracht. Het dier had een soort roodbruine vacht en een vreselijk lief hoofd. Het meisje dat naast Aurel stond, begon te opgewonden met haar blaadje te rommelen. 'Mag ik even kijken?' vroeg Aurelia, terwijl ze naar het blaadje van het meisje wees. Het meisje overhandigde haar vlug het blaadje, terwijl ze geconcentreerd toe keek hoe ze de hengst lieten stappen. 'Dhaeru' stond er met blokletters op het blaadje en wat haar aandacht het meest trok, was dat het dier een goeie basis had. Met halfgesloten ogen gaf ze het blaadje terug aan het meisje. Dit kon hem nog wel eens worden.

Notes: 556 woorden
who blind your eyes and steal your dreams.

Profiel bekijken http://saddled.actieforum.com

2 Re: Face lost in the crowd. [ & Dhaeru ] op zo okt 27, 2013 5:58 am

Dhaeru

avatar
Administrator


all i ever wanted

PRIMADONNA GIRL

was the world




Verveeld sloeg het bruine paard zijn – iets te lange – staart tegen zijn flanken aan. Zijn oren waren naar achteren gezwaaid, samen met zijn donkere ogen werd zijn donkere stemming bijzonder goed uitgedrukt. Dhaeru was verveeld, moe van het lange stilstaan, en was nukkiger geworden naarmate hij steeds ruwer heen en weer werd gegooid in de paardentrailer. Het feit dat ze ook nog veel te snel over de snelweg raasden deed nog een extra beroep op zijn chagrijnige bui.
De trailer waar de hengst in stond was onvast, gammel. Het dak van het voertuig was net iets te laag voor de grote hengst, zijn oren streken onhandig langs het dakje. Tijdens de rit was ieder hobbeltje, ieder kuiltje, extra geaccentueerd door de iets te zachte banden onder het wrak, waardoor zijn benen stroef aanvoelden, het ergerde hem dat hij zich niet kon bewegen om die stijfheid eruit te stappen. Dhaeru zou pas kunnen bewegen als de handelaar –  die momenteel bezig was om een bocht in een gevaarlijk snel tempo te nemen – hem eruit zou laten en met hem zou lopen, wat Dhaeru ook niet bepaald zag zitten; omdat het altijd eindigde met een gemene por in zijn ribbenkast, of een vuist tegen zijn mond aan, zodat de handelaar – met trouwens de belachelijke naam ‘Bob Geus’ – hem ‘in toom’ kon houden. Met een bitter lachje schudde hij zijn hoofd, like that will ever happen. Het laatste wat Dhaeru nodig had, was dat de grote paddenkop zou denken dat ‘ie ooit de baas kon zijn over deze hengst. Yeah right.

De ruwe wendingen, samen met het onnodige gestamp op de rem af en toe, leek af te nemen. Dhaeru vermoedde dat ze bijna bij hun bestemming waren aangekomen, – waar dat ook mocht zijn – en dat hij eindelijk uit dit te krappe hokje mocht gaan. Natuurlijk dacht hij te weten waar hij naartoe werd gebracht, je maakte natuurlijk niet zomaar een 3 uur lange tocht voor je plezier, of wel soms? De handelaar – Bób – had iemand gevonden voor hem, natuurlijk had hij dat, het mens was wanhopig geworden. Na zeker twee maanden herrie schoppen had Bob bijna panisch gezocht voor een nieuwe eigenaar voor Dhaeru. Het was onnodig te zeggen dat Dhaeru geen van allen goed genoeg was om zijn baasje te zijn, en zo bleef hij kleven in de vreselijke stallen van Bob.
Intussen had de man in kwestie het kleine deurtje aan de zijkant van Dhaeru opengemaakt en wurmde hij zich er, niet al te elegant, doorheen. De bierbuik bulkte voor hem uit, zijn adem stonk naar whatever hij vrat. Gelijk toen hij in het gezichtsveld van de hengst stapte, drukte Dhaeru zijn oren helemaal plat in zijn nek en probeerde hij zijn hoofd zo omhoog te hijsen zonder protest te ontvangen van het dak. Onder gevolg van zijn actie stond het halstertouw strak, en moest de man vloekend sjorren aan het touw voordat het losschoot. Ergens tussendoor had de man zijn hoofd ook nog gestoten. Met iets van bezorgdheid keek Dhaeru toe hoe het bolle gezicht van de man roder en roder werd.
Stroef, toch snel, stapte de hengst de trailer uit. Gelijk vlogen zijn oren naar voren, en stootte hij een hinnik uit naar de paarden die-hier-ergens-zouden-moeten-staan. Overal waar hij keek stonden grote en kleine paardentrailers, hier en daar liepen er onrustige paarden in trailers, terwijl andere paarden er net uit liepen. Opgewonden rukte hij aan het halstertouw en sleurde de man praktisch mee naar een ander paard. Met heel wat lawaai had hij de man meegesleurd naar een klein merrietje die net uit een trailer was gelopen. Dhaeru begroette het schattige pony’tje met een blaas in de neus.

Na een heel gevecht tussen handelaar en paard stond Dhaeru dan eindelijk in een klein soort hok. Met argusogen bekeek hij de grote menigte. Nog nooit had hij zoveel mensen op één plek gezien, en hij vond het maar bizar. Heel veel mensen kwamen langs zijn geïmproviseerde hok, duidelijk van plan om de warbloed aan te halen. Iedere keer weer hield hij ze op afstand met geschraap van zijn hoef, oren in z’n nek, of gewoon met ontblootte tanden. Hij was geen vriendschaps-paardje. Hij was een hengst die het later nog heel goed zou maken in de eventing.

Ruim een halfuur later kwam Bob terug en maakte het deurtje van zijn stalletje open, om vervolgens zonder pardon zijn halstertouw in de handen van een andere man te drukken. Beledigd rukte hij zijn hoofd de lucht in en hinnikte hij hard. De man trok hem door een klapdeur, om hem vervolgens los te maken. Opgelucht stormde Dhaeru naar voren, blij om buiten bereik te zijn van al die mannen. Het jonge paard had dit nog nooit meegemaakt.
Dhaeru galoppeerde een paar rondjes door het zand, voordat hij zijn aandacht begon te richten op de grote menigte die buiten de hekken stonden gedromd. Pas nu merkte hij dat alle aandacht op hem was gericht. Gelijk ging zijn staart trots omhoog. Met grote, sierlijke, drafpassen maakte hij nog een rondje, dit keer dichter bij het hek. Hij had zijn oortjes enthousiast gespitst, met grote ogen bekeek hij zijn publiek. Om extra te showen kwamen zijn voorbenen iets van de grond, knipperde hij lief met zijn heldere ogen, om vervolgens weer op z’n sierlijkst door de ring te galopperen. De wervelwind aan energie stormde weer naar het hek, maakte een noodstop, leunde vervolgens over het hek heen, met zijn neus in het publiek. Hij stond vrijwel oog-in-oog met een jong meisje met bruin haar, met hier en daar blonde lokken. Hij bleef eventjes staan.
Nukkig draaide hij zich om toen hij een jongen aan zag lopen vanuit de ring, hij klikte het halstertouw snel vast aan Dhaeru’s halster, en liet hem nog wat rondjes lopen voordat hij stil moest blijven staan. Intussen bleef zijn blik steeds uitgaan naar de jonge vrouw.

words; 978,
note; ik wist niet helemaal hoe ik moest beginnen, volgende wordt beter (;





©


Profiel bekijken

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum