Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Don't make me feel low|| Aurelia op do okt 17, 2013 8:02 am






Ritmisch tikte de man met zijn vingers op de toog terwijl zijn bruine ogen over de aanwezige klanten heen gleden. Vandaag was het eigenlijk niet zo erg druk waardoor hij even kon bekomen van de dagen daarvoor. Het was echt niet normaal hoeveel mensen soms op hetzelfde moment besloten om naar de pub te komen waardoor Travis soms amper nog tijd had om te ademen. Voor een kort moment woelde hij door zijn rode haren vooraleer hij zijn blik op een van de serveersters richtte die de bestellingen van het notitieblokje in haar hand voorlas. Zo snel mogelijk pakte hij de gevraagde drankjes en overhandigde die aan het meisje om daarna door te gaan naar een klant die stond te wachten. Eigenlijk was het nog best goed met hem gekomen ondanks het feit dat zijn ouders altijd anders beweerd hadden op de momenten dat ze eens op bezoek kwamen. Ze waren nooit echt erg vriendelijk tegen hem geweest, zeiden altijd dat ze hem nooit gewild hadden en dat hij het ‘ongelukje’ van de familie was. Natuurlijk was hij het als kleine jongen na een tijdje ook gaan geloven dat hij helemaal niets waard was. Zijn grootouders hadden hem na een tijdje wel verteld dat hij niet naar ze moest luisteren, maar toch bleef er zelfs nu nog altijd iets knagen.

“дерьмо!” Het scheldwoord verliet zijn lippen voor hij er erg in had toen er een glas uit zijn handen glipte en op de grond uit elkaar spatte. Zijn collega keek hem voor een moment geamuseerd aan voordat hij zijn hoofd schudde en terug aan het werk ging. Het gebeurde nog wel eens dat hij vloekte in het Russisch als hij iets liet vallen, een soort van automatisme. Zo snel als hij kon raapte hij de scherven een voor een op en even hield hij zijn adem in toen hij een van zijn vingers opensneed aan een stuk glas. Met zijn vinger in zijn mond liep hij dan ook naar achteren om een vuilblik te gaan halen en het glas dat hij al opgeraapt had weg te gooien. Voorzichtig begon hij de overige scherven bij elkaar te borstelen en bukte zich voor om ze op het vuilblik te schuiven. Voor de tweede keer verliet een scheldwoord zijn mond toen hij met zijn hoofd hard tegen de onderkant van de toog aanknalde. Zwarte vlekken vormden zich voor zijn ogen en wat wankelend ging Travis terug rechtop staan, de glasscherven even latend voor wat het was. “Dude, ik zou even gaan zitten als ik jou was.” In eerste instantie wilde de man protesteren en gewoon verder gaan met zijn werk, maar het feit dat hij de toog al moest vastgrijpen om te kunnen blijven staan vertelde toch niet veel goeds. Wat mokkend volgde Travis de goede raad op en plofte neer aan het eerste het beste tafeltje dat hij zag. Pas na een paar seconden had hij door dat er ook nog iemand anders zat en verontschuldigend keek hij het meisje even aan. “Sorry, klein ongelukje en ik kon niet meer op mijn benen blijven staan.” Een kleine glimlach vormde zich om zijn lippen. “Maar nu ik hier toch ben, kan ik je misschien iets te drinken aanbieden?”

Profiel bekijken

2 Re: Don't make me feel low|| Aurelia op vr okt 18, 2013 7:11 am

Aurelia

avatar
Administrator
Demons are like obedient dogs;
'Oh mijn god, this is my song!' Zonder iets te kunnen zeggen, werd Aurelia de dansvloer opgetrokken. Ze kende het nummer niet, maar begon toch vrij ritmisch te bewegen op de beat van de muziek. Lachend draaide ze haar vriendin in het rond. Mae, zoals haar vriendin heette, had haar uitgenodigd om me te gaan naar de Black Lion. Mae was derde jaars en wist precies dé perfecte plekken om uit te gaan in deze buurt. Ze had de Black Lion als een van de beste, gezelligste pubs aangewezen en dat had Aurelia wel overtuigd. Aurelia had een zwartje jurk met kanten mauwen aangetrokken en had haar haar met een klipje uit haar gezicht gehaald. Om het niet té vrouwelijk te maken, had ze er rood-zwarte jordans onderaan getrokken. Mae schreeuwde iets tegen haar, maar de muziek stond vreselijk hard en Aurelia kon haar bijna niet horen. Waarschijnlijk ging ze wat drinken halen, want plotseling was ze weg. Aurelia had Mae de vorige middag ontmoet, toen ze Altivo in de paddock had gezet. Mae had haar merrie, genaamd Dixie, in de paddock bij Altivo gezet. Toen iemand begon later begon te gillen dat er een merrie bij de hengst in de paddock stond, waar Mae en Aurelia vluchtig naar buiten gerend. Aurelia had vervolgens gelachen toen ze zag dat ze het over Altivo had en had Mae gerustgesteld dat haar lieve, oude ruin toen echt geen veulens meer kon verwekken. Mae vatte dat vreselijk goed op en had Aurelia gelijk uitgenodigd om mee uit te gaan. Natuurlijk had ze ja gezegd, ze kende nog amper mensen op of rondom Saddled. Mae kwam alweer terug met een blauw drankje dat heel sterk naar alcohol rook. Na een klein sipje, ook al moest ze het van Mae 'shotten', bleek dat het drankje niet alleen sterk rook maar ook heel sterk was. Mae wist niet meer wat het was. Handig.

Het was nog maar tien uur toen Mae al iemand had gevonden. Ze stond zonder enige schaamte tegen de jongeman aan te dansen, niet dat hij er blijkbaar veel moeite mee had. Aurelia echter, stond nog steeds alleen te dansen en had inmiddels alweer een nieuw drankje besteld, dit keer een simpele Bacardi cola. Ze had nog wat onschuldig geflirt met de barman, maar ach, dit was zijn werk, en flirten deed hij vast elke avond. Met een zucht liet ze het kleffe gedoe achter haar en liep ze naar een van de stoelen vlak bij de bar. Daar nam ze plaats en plukte ze wat verveeld aan de draadjes van haar jurk. Algauw viel het haar op dat er een jongen naar haar toe liep en de geur van alcohol hing om hem heen. 'Dag schoonheid' lalde hij, terwijl hij met zijn glas naast haar kwam staan. Ze keek hem glimlachend aan, maar haar humeur keerde algauw om toen hij zijn drinken half over haar heen morste. 'Oh sorry' sprak hij weer, met een dikke tong. 'Zo'n mooie meid als jij kan nooit alleen zijn, dus waar is je vriendje?' Sprak hij, terwijl hij met zijn mond dichterbij haar oor kwam en haar hele oor onder het speeksel zat. Bijna wou ze zeggen dat ze geen vriend had, maar ze bedacht zich. Ze wist nog wel iets. 'Ik ben inderdaad niet alleen, mijn vriend is de bartender' glimlachte ze, terwijl ze naar de jonge wees die net nog met haar had staan flirten. De jonge merkte haar op en stak glimlachend zijn hand naar haar op. 'Oh.. ja.. okay' sprak de jongen vervolgens en binnen enkele seconden was hij weer verdwenen. Glimlachend keek ze de jongen na. In haar oog hoek zag ze iets bewegen en even dacht ze dat het wéér die jongen was. Ze wou al bijna zeggen dat haar 'vriend' bijna klaar was, maar toen viel het haar op dat het een totaal andere jongen was. De jongen had roodachtig haar en hij had het type gezicht dat veel meiden aantrekkelijk vonden. Ze herkende hem als een van de barmannen. Hij leek te bloeden. Glimlachend keek ze hem aan. 'Sorry, klein ongelukje en ik kon niet meer op mijn benen blijven staan.' verontschuldigde de jongen zich. Een glimlach speelde rond ze lippen, iets wat Aurelia spontaan wat vrolijker maakte. 'Maar nu ik hier toch ben, kan ik je misschien iets te drinken aanbieden?' Lachend knikte ze. 'Maar natuurlijk mijnheer de barman, pas je op dat je je niet weer bezeert?' lachte ze. 'Moet ik anders wat voor jou halen? Aangezien je net amper kon blijven staan' vroeg ze, terwijl ze al half opstond.

Notes:765 woorden
they come when they are called.

Profiel bekijken http://saddled.actieforum.com

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum